حسین رضازاده

 

 

رکورد مدال

شرکت‌کنندهٔ کشور  ایران

وزنه برداری مردان

بازی‌های المپیک

 

طلا

آتن ۲۰۰۴

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

سیدنی ۲۰۰۰

۱۰۵+ ک‌گ

 

مسابقات جهانی

 

برنز

آتن ۱۹۹۹

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

ورشو ۲۰۰۲

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

ونکوور ۲۰۰۳

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

دوحه ۲۰۰۵

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

سانتادومینگو ۲۰۰۶

۱۰۵+ ک‌گ

 

بازی‌های آسیایی

 

برنز

بانکوک ۱۹۹۸

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

بوسان ۲۰۰۲

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

دوحه ۲۰۰۶

۱۰۵+ ک‌گ

 

قهرمانی آسیایی

 

طلا

ووهان ۱۹۹۹

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

گوانگ ژو ۲۰۰۲

۱۰۵+ ک‌گ

 

طلا

دوبی ۲۰۰۵

۱۰۵+ ک‌گ

 

حسین رضازاده وزنه‌بردار سنگین‌وزن ایرانی است. وی متولد اردبیل به سال ۱۳۵۷ است.

وی تاکنون دو بار مدال طلای مسابقات المپیک را برای ایران به ارمغان آورده‌است و هم‌اکنون نیز صاحب رکورد این رشته ورزشی می‌باشد. او در ایران به عنوان «قهرمان قهرمانان» نیز انتخاب شده‌است.

آخرین مدال قهرمانی وی تا آذر ۱۳۸۵ مربوط به بازی‌های آسیایی دوحه است. وی چند سال قبل با همسرش در مکه ازدواج کرد، (این مراسم از تلویزیون ایران نیز پخش شد) او یک فرزند پسر به نام ابوالفضل دارد.

او علاوه بر سرمربی‌گری تیم ملی وزنه‌برداری ایران، عضو هیئت مدیرهٔ باشگاه فوتبال سایپا نیز است.

 

عناوین

  • مدال برنز بازیهای آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک
  • مدال برنز قهرمانی جهان ۱۹۹۹ آتن
  • مدال طلای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی
  • مدال طلای بازیهای آسیایی ۲۰۰۲ بوسان
  • مدال طلای قهرمانی جهان ۲۰۰۲ ورشو
  • مدال طلای قهرمانی جهان ۲۰۰۳ ونکوور
  • مدال طلای المپیک ۲۰۰۴ آتن
  • مدال طلای قهرمانی جهان ۲۰۰۵ دوحه
  • مدال طلای قهرمانی جهان ۲۰۰۶ سانتادومینگو
  • مدال طلای بازیهای آسیایی ۲۰۰۶ دوحه

رد پیشنهاد ترکیه

در سال ۲۰۰۲ پیشنهاد نعیم سلیمان‌اوغلو قهرمان سه دوره وزنه‌برداری المپیک و رئیس وقت فدراسیون وزنه‌برداری ترکیه را مبنی بر تغییر تابعیت خود به ترکیه و دریافت ۱۰ میلیون دلار پاداش در صورت قهرمانی در المپیک آتن و دریافت ماهیانه ۲۰ هزار دلار رد کرد. وی در جواب سلیمان اوغلو در فرودگاه استانبول گفت: «من ایرانی‌ام و وطن و ملتم را دوست دارم.» او پیشنهاد مشابه‌ای را نیز از سوی جمهوری آذربایجان رد کرده‌است. او با اینکار محبوبیت خود را نزد ایرانیان چندین برابر کرد.

ماجرای تبلیغات املاک

رضازاده از جمله ورزشکارانی است که همواره در تبلیغات شرکت‌های مختلف حاضر بوده‌است. بازی وی در یک فیلم تبلیغاتی برای املاک رابینسون در شهر دوبی باعث اعتراض بسیاری در ایران شد. وبگاه‌های خبری وی را متهم کردند که همچون یک بنگاه‌دار از مردم می‌خواهد تا سرمایه‌های خود را از کشور خارج کنند و به کشوری دیگر ببرند. این واکنش‌های منفی به حدی بود که خبرگزاری‌ها احتمال دادند قانونی در راستای ممنوعیت حضور ورزشکاران در تبلیغات‌ ماهواره‌ای تصویب شود.

انصراف از المپیک

۲ مرداد ۱۳۸۷ رضازاده از مسابقات رسمی خداحافظی کرد و به این ترتیب، شرکت او در المپیک پکن منتفی شد. علت انصراف وی از شرکت در المپیک، فشارهای سنگین تمرین در طول دهه اخیر اعلام شد.[۳]. گفته شد که وی به دستور پزشکان از حضور در بازی‌های المپیک امتناع کرده است

در روزهای پیش از آن خبرهایی مبنی بر شرکت نکردن حسین رضازاده در آزمایش‌های دوپینگ منتشر شده بود و برخی رسانه‌ها نیز خداحافظی وی را غیر معمول دانستند.

۱ روز پس از کناره گیری رضازاده رئیس فدراسیون وزنه برداری مشکلات عروقی را دلیل این خداحافظی او دانست. اما ۲ روز پس از کناره گیری قضیه شکل دیگری به خود گرفت. ابراهیم نیرومند مشکلات جسمانی ناشی از بالا بودن فشار خون و قند خون را علت کناره گیری رضازاده دانست. اما جالبتر اینکه در رسانه‌های مختلف دلایل مختلفی هم از زبان ایشان منعکس شد:... رضازاده در تمرینات زود خسته می‌شد و به رکوردهای قبلی اش نمی‌رسید!... نوسانات زیادی داشت و تا حدودی افسردگی هم گرفته بود! اما در همان زمان در مصاحبه‌ای که رضازاده با صدا و سیما داشت علت کناره گیری اش را آسیب دیدگی رباط صلیبی پا هنگام تمرین بیان کرد.

پشتیبانی از احمدی‌نژاد

حسین رضازاده در جریان دهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸)، صریحاً از محمود احمدی‌نژاد پشتیبانی کرد و گفته بود که به دلیل علاقهٔ قلبی به احمدی‌نژاد، حاضر است مسئولیت افتخاری ستاد ورزشی او را بر عهده گیرد.

او در اینباره گفته بود: «به عقیده من، دکتر احمدی‌نژاد با استقامت شجاعانه مقابل زورگویان و قلدرهای جهان و حمایت مردانه از مظلومان عالم نشان داد یکی از قوی‌ترین مردان جهان در عرصهٔ سیاست است ... به برکت سفرهای استانی دولت محترم به ویژه شخص رئیس‌جمهور، امروز در دورترین مناطق ایران و بی‌بضاعت‌ترین نقاط کشور فضا‌های مجهز ورزشی برای جوانان این مرزوبوم وجود دارد. هنر دولت نهم سفر به مناطق دوردست و محروم ایران است چرا که تا پیش از این هیچ دولتی در اندیشه سفر به مناطق دورافتاده و محروم ایران عزیز نبود و جوانان این مناطق هیچگاه به حق واقعی خود نرسیدند»